Μια φορά και έναν καιρό, ένας πατέρας είχε δύο παιδιά εργατικά και τίμια.  Ο μεγάλος γιος πρόκοβε στη δουλειά του, ενώ ο μικρός όχι.  Πέρασαν λίγα χρόνια και λέει ο μικρός γιος στον πατέρα του: «Πατέρα θα φύγω, θα ξενιτευτώ για να βρω την τύχη μου».  Ξεκίνησε το παλικάρι και όταν νύχτωσε αντάμωσε μία καλύβα ενός γέροντα που είχε μέσα απ’ όλα τα καλά «και του πουλιού το γάλα».  Ο γέροντας καλοδέχθηκε το παλικάρι, έφαγαν και κοιμήθηκαν.  Τη νύχτα παρουσιάστηκαν άγγελοι στην καλύβα του γέροντα και τον ρώτησαν: «Απόψε γεννήθηκαν εκατόν δέκα μωρά, πώς θα γράψουμε την τύχη τους;»

Και ο γέροντας απάντησε: «Καλή, σύμφωνα με όλα τα καλά που έχω εδώ μέσα!»

Το πρωί το παλικάρι χαιρέτησε τον γέροντα για να φύγει, αλλά ο γέροντας τον κράτησε.  Η καλύβα του ήταν τώρα πιο φτωχή.  Και αυτή τη δεύτερη βραδιά παρουσιάστηκαν και πάλι οι άγγελοι και έκαναν την ίδια ερώτηση στον γέροντα, αλλά για ενενήντα πέντε  μωρά.  Ο γέροντας έδωσε την ίδια απάντηση στους αγγέλους.

Το παλικάρι ξεκίνησε και πάλι να φύγει, αλλά ο γέροντας και πάλι τον παρακάλεσε να μείνει.  Το παλικάρι τον λυπήθηκε και κάθισε μαζί του.  Τα καλούδια όμως του γέρου ήταν ακόμα λιγότερα από την προηγούμενη βραδιά.

Τη νύχτα παρουσιάζονται και πάλι οι άγγελοι και λένε τα ίδια του γέροντα, αλλά για ογδόντα εφτά μωρά.  Ο γέροντας απάντησε και πάλι τα ίδια.  Το παλικάρι τα είχε ακούσει όλα και μόλις ξημέρωσε τον ρώτησε ο γέροντας: «Κατάλαβες τίποτα παιδί μου;», «Όχι γέροντα» απάντησε το παλικάρι.  «Τέτοια φτωχή βραδιά γεννήθηκες και εσύ, αλλά σε συμβουλεύω να μη στεναχωριέσαι καθόλου, να σηκωθείς και να γυρίσεις στο χωριό σου και να παντρευτείς την κόρη του γελαδάρη.»  Αυτά του είπε ο γέροντας και έφυγε το παλικάρι για το σπίτι του.  Εκεί διηγήθηκε στους δικούς του όλα όσα του είπε ο γέροντας.  Η οικογένειά του όμως δεν ήθελε να παντρευτεί το παλικάρι την κόρη του γελαδάρη, γιατί το θεωρούσαν μεγάλη προσβολή.  Στο τέλος όμως, και ύστερα από την επιμονή του παιδιού τους, του έδωσαν την ευχή τους και παντρεύτηκε την κόρη του γελαδάρη.

Λίγες μέρες μετά τον γάμο λέει η νύφη στον πεθερό της: «Δώσε μου πατέρα σε παρακαλώ 20 λίρες και θα σου τις επιστρέψω σε λίγες μέρες».  Στην αρχή ο πεθερός της δίστασε, αλλά ύστερα έκανε το χατίρι στη νύφη του.  Η νύφη πήρε τις λίρες και την άλλη μέρα ξεκίνησε με τον άτυχο άντρα της και πήγαν στο παζάρι.  Εκεί εμπορεύτηκαν τις λίρες και τις έκαναν εξήντα και γύρισαν από το παζάρι στο σπίτι χαρούμενοι.  Είπαν στους δικούς για το κέρδος τους και η νύφη επέστρεψε στον πεθερό της τις 20 λίρες που της είχε δώσει.  

Από τότε το αντρόγυνο ζούσε ευτυχισμένο και με όλα τα αγαθά του θεού, γιατί όπως έλεγαν οι γιαγιάδες μας τα παλιά τα χρόνια: «Όταν παντρευτεί κανένας, ανταμώνονται οι δύο τύχες μαζί, και έτσι προκόβουν περισσότερες φορές στη ζωή τους»!